1 lutego 2017 r. Senat Rzeczypospolitej Polskiej przyjął uchwałę w sprawie upamiętnienia 500-lecia obecności protestantów na ziemiach polskich.
Pismo do Senatu RP z prośbą o podjęcie okolicznościowej uchwały, upamiętniającej 500 lat Reformacji w Polsce skierował w imieniu społeczności ewangelickiej w Polsce, w listopadzie 2016 r., zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP bp Jerzy Samiec. Wcześniej podjęto również starania o patronat honorowy Prezydenta RP, a w Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu wniesiony został projekt uchwały w sprawie ustanowienia roku 2017 Rokiem Reformacji (posłów wnoszących projekt reprezentowała poseł Urszula Pasławska). Ostatecznie Prezydent RP Andrzej Duda objął patronatem jedynie obchody centralne jubileuszu 500 lat Reformacji, które odbędą się w październiku 2017 r. w Warszawie. Natomiast projekt uchwały sejmował nie został nawet w Komisji odczytany, a co za tym idzie nie był zaprezentowany w Sejmie.
Mimo to podjęto działania, by jubileusz 500 lat Reformacji upamiętnić w Senacie RP. 11 stycznia 2017 r. projekt uchwały z okazji 500-lecia Reformacji skierował do Marszałka Senatu Stanisława Karczewskiego senator Tadeusz Kopeć (druk projektu nr 399). Dwa dni później Marszałek Senatu skierował projekt uchwały do Komisji Ustawodawczej. Posiedzenie Komisji Ustawodawczej w tej sprawie odbyło się 31 stycznia 2017 r. Komisja wniosła o wprowadzenie poprawki do projektu uchwały (druk nr 399 S), lecz nadal miał on dotyczyć jubileuszu 500 lat Reformacji.
Dyskusja, która przebiegała w Senacie po odczytaniu projektu uchwały (stenogram) rozczarowała wielu polskich ewangelików. Można było odnieść wrażenie, że więcej było w niej uprzedzeń i stereotypów niż chęci docenienia ewangelicyzmu i Reformacji w Polsce. Szczególną trudność dla Senatorów stanowiło stwierdzenie, że „idee Reformacji przenikały w XVI wieku do Polski, która stanowiła wzór tolerancji religijnej w ówczesnej Europie” oraz, że ewangelicyzm wpłynął na rozwój kultury, języka ojczystego, szkolnictwa, muzyki sakralnej, działalności społecznej oraz świadomości narodowej i obywatelskiej”. W projekcie wprowadzono więc szereg poprawek usuwając z niego Reformację, uznając jedynie dorobek jej przedstawicieli (wykorzystano część uzasadnienia z pierwotnego projektu i wymieniono kilkunastu ewangelików zasłużonych w dziejach Polski) oraz upamiętniając 500-lecie obecności protestantów na ziemiach polskich. Za przyjęciem uchwały w takim kształcie głosowało 40 senatorów, 24 było przeciw, a 17 wstrzymało się od głosu (ostateczna treść uchwały druk nr 399uch). Zarówno dyskusja jak i uchwała w nowym brzmieniu ukazały, w jaki sposób postrzegani bywają protestanci w Polsce. Obraz Reformacji prezentowany w stenogramie choć budzi oburzenie, może też inspirować do działania. W tych okolicznościach zasadne wydają się wszelkie kampanie edukacyjne, które mogą promować Reformację, przedstawiać jej przebieg w Polsce oraz osoby z nią związane.
Polscy ewangelicy, po dyskusji w Senacie, stają zatem przed zadaniem: mogą wykorzystać jubileusz, by propagować idee Reformacji we współczesnej rzeczywistości, uświadamiać jak Reformacja wpłynęła na polską kulturę, edukację, gospodarkę i politykę oraz pokazywać, że ewangelicy w Polsce nie są jedynie obecni, nie są też obcy, ale stanowią część polskiego społeczeństwa, w którym nadal odgrywają istotną rolę. To zadanie, które nie dotyczy jedynie pewnej grupy współwyznawców, ale wymaga zaangażowania wszystkich protestantów w Roku Reformacji.